Caid Base: 21, Astidamantos str. 

116 34 Athens, Greece

Τel. +30 2108945945

Email: caidbas@gmail.com

 

Πέθανε ο συγγραφέας και καθηγητής του Παντείου Δημήτρης Ποταμιάνο 

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 72 ετών ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Ποταμιάνος. Ήταν γνωστός για την αρθρογραφία του σε ποικίλα έντυπα, κυρίως για θέματα γαστρονομίας, αλλά και αγαπητός στο πλήθος των μαθητών του, τους οποίους δίδασκε και νοιαζόταν με ένα ενδιαφέρον αληθινό, έξω από τις ακαδημαϊκές συμβάσεις.    Ο Δημήτρης Ποταμιάνος είχε γεννηθεί στις 13 Σεπτεμβρίου του 1943. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού σπουδάζοντας Κοινωνικές επιστήμες και ανθρωπολογία. Ανακηρύχθηκε μάλιστα διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο το 1972.   Στα media μπήκε μετά από παρακίνηση της Μαλβίνας Κάραλη, η οποία, στις δόξες της το 1992, θέλησε να τον έχει συμπαρουσιαστή στην πρώτη γαστρονομική τηλεοπτική της εκπομπή.   Για ένα διάστημα εργάστηκε ως εξωτερικός συνεργάτης του ΕΟΤ στην Ιαπωνία, και εξέδωσε αρκετά βιβλία που τέμνονται μεταξύ υλικού πολιτισμού και λογοτεχνίας -τα περισσότρα στις εκδόσεις Καστανιώτη και Ποταμός.   Στα έντυπα, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο περιοδικό 01, με άρθρα κοινωνικοπολιτικά, αλλά η επιτυχία ήρθε με την εβδομαδιαία στήλη του στο περιοδικό (symbol)  για την ιστορία, τη χρήση και τη σημασία των τροφών. Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά ELLE και Playboy.   Το γράψιμό του είχε τρομακτική οικονομία και χωνεμένη γνώση. Αν και έκανε πλήθος αναφορές σε σοβαρές πηγές, είχε πάντα  απλότητα και γάργαρη ροή, ευγένεια και κύρος -ήταν πραγματικά απόλαυση να τον διαβάζεις.   Τα τελευταία 15 χρόνια ζούσε στην Αίγινα, μια ήσυχη μοναχική ζωή, σε ένα σπίτι με κήπο, κοντά στη φύση.    Στην τελευταία του συνέντευξη, η οποία δόθηκε στην Κατερίνα Καρυδάκη  για το diavasinet.gr, συνόψισε τη ζωή του ως εξής:   —Από όλα όσα κάνατε, τι σας άρεσε πιο πολύ; Να ταξιδεύετε, να μαγειρεύετε ή να γράφετε; Το μεράκι μου ήταν η γραφή. Το να γράψω για το φαγητό με έναν τρόπο πρωτότυπο ήταν μια μεγάλη δοκιμασία. Είχα εμπνευστεί από έναν Γάλλο δημοσιογράφο της Le Monde. Ήταν για μένα ένα must να διαβάσω τη στήλη του. Διότι μιλούσε για το φαγητό και ταυτοχρόνως κατάφερνε να σου δώσει την ατμόσφαιρα της κοινωνίας, το πολιτιστικό ή ιστορικό background κοκ. Αυτή η στήλη ήταν το έναυσμα και η αφορμή για μένα ν" ασχοληθώ με τη μαγειρική.   —Δημιουργήσατε πάντως μια σχολή, γιατί την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν, σε αντίθεση με το σήμερα που η ελληνική τηλεόραση βρίθει, τέτοιες εκπομπές. Δεν ξέρω αν κατάφερα να κάνω σχολή, γιατί παρόλο που δε θέλω να πω κακά σχόλια για τους επιγόνους, νομίζω ότι πήγε στράφι εκείνη η προσπάθεια. Η δουλειά που κάναμε τότε με τη Μαρία τη Χαραμή, η οποία επίσης έγραφε πολύ ωραία, δε νομίζω ότι έπιασε τελικά τόπο. Βλέπω κάτι εκφράσεις στα σημερινά γραπτά όπως «πεντανόστιμο» ή «πειραγμένο φαγητό». Αυτές είναι λέξεις τις οποίες έχω ξορκίσει. Δε σου αρκεί να πεις νόστιμο; Τι θα πει πεντανόστιμο; Είναι πεντανόστιμο γιατί δεν μπορείς να περιγράψεις τη νοστιμιά που αισθάνεσαι. Ένα από τα πράγματα που είχα χαρεί πάρα πολύ όταν κάναμε την εκπομπή στην τηλεόραση με τη Μαλβίνα Κάραλη, ήταν ότι είχαμε αλληλογραφία με τον κόσμο και μια κυρία που νομίζω πως ήταν από τη Λάρισα, μας ευχαριστούσε γιατί κατά κάποιο τρόπο εξευγενίζαμε μια καθημερινή αγγαρεία και μια καθημερινή συνθήκη.   —Προέκυψε και ένα βιβλίο. Αργότερα, ναι. Οι «Νόστιμες Μέρες». Από μια συνεργασία που είχα τότε με το περιοδικό Symbol του Τσαγκαρουσιάνου, o οποίος μου είχε ζητήσει να κάνουμε μια στήλη για φαγητό. Η ιδέα ήταν να κάνουμε ένα σημείωμα κάθε φορά για ένα τρόφιμο. Την ιστορία του, τις κοινωνικές συνθήκες, τα εθνογραφικά στοιχεία, και να υπάρχουν ενδεχομένως και 1-2 συνταγές.     Σε ένα αφιέρωμα της LIFO το 2010, με τίτλο “Ποιό θα θέλατε να είναι το τελευταίο γεύμα της ζωής σας”, είχε απαντήσει:   "Δεν νομίζω πως θα ήμουν ιδιαίτερα απαιτητικός. Μια ευγενική Βουργουνδία, ένα Clos des Lambrays ας πούμε, θα αρκούσε. Στο τσακίρ κέφι, λίγο ψωμοτύρι μαζί, που θα έσπαγε τις τανίνες του κρασιού. Επίσης, ας σημειωθεί η ιδανική θέση: ξαπλωμένος στην μπανιέρα -σύμφωνα με το γνωστό, ωραίο παράδειγμα- και κοντά μου αγαπημένα πρόσωπα..."    Η κηδεία του συγγραφέα και ακαδημαϊκού θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 3 Ιανουαριου, στις 12 το μεσημερι στην Αγία Αικατερίνη στην Πλάκα, στην οδό Λυσικράτους.

Πηγή: www.lifo.gr

Αποχαιρετισμός στον Δημήτρη Ποταμιάνο

Το Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού αποχαιρέτησε τον ομότιμο καθηγητή Δημήτρη Ποταμιάνο, την Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016, στις 12 το μεσημέρι, από τον ιερό ναό Αγίας Αικατερίνης, στην Πλάκα.

Ακολουθεί ένας σύντομος αποχαιρετισμός από τον πρόεδρο του Τμήματος, Γιάννη Σκαρπέλο:

Πριν είκοσι χρόνια, νέος λέκτορας στο Τμήμα Επικοινωνίας, ευτύχησα να σε γνωρίσω. Το ενδιαφέρον σου για τους νεότερους, η μέριμνά σου για όλους εμάς, η πίστη του στους ανθρώπους έγιναν μάθημα ζωής. Και αυτό δεν αφορούσε μόνο τους συναδέλφους σου. Αφορούσε πιο πολύ τους φοιτητές σου. Αυτές τις μέρες οι παλαιοί φοιτητές σου, άνθρωποι που βρέθηκαν πλάι σου πριν 20 και 25 χρόνια, γράφουν τις αναμνήσεις τους και τη σημασία που είχε για τη μετέπειτα ζωή τους το ήθος σου, το γνήσιο ενδιαφέρον σου, οι πνευματικές αλλά και οι ψυχικές παρακαταθήκες σου. Ένας φίλος από τις Βρυξέλλες μου έγραψε σήμερα: «ο Δημήτρης υπήρξε από τις τελευταίες κιβωτούς σοφίας και ήθους στον τόπο μας. Σύμβουλος και οδηγός πολύτιμος στα ακαδημαϊκά ζητήματα όσο και στη ζωή αλλά και στις απολαύσεις της». Αυτή η θετική στάση απέναντι στη ζωή, η αναζήτηση μιας θετικής απόλαυσης πέρα από τη συνήθη γκρίνια των ακαδημαϊκών σε κατέστησε στις καρδιές των φοιτητών σου τον φωτεινό ήρωα σ’ ένα πανεπιστήμιο μουντό και γκρίζο. Πέρα από όλα αυτά, ο Δημήτρης υπήρξε Διευθυντής του Εργαστηρίου Διαφήμισης και Δημοσίων Σχέσεων, εμπνευστής της κατεύθυνσης Διαφήμισης και Δημοσίων Σχέσεων στο Τμήμα μας, Πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. Από αυτήν την τελευταία θέση έστησε το ραδιοτηλεοπτικό στούντιό μας στην οδό Χιλλ.

Χρειάστηκε να χτυπήσεις πολλές πόρτες. Χρειάστηκε να μπεις ο ίδιος και να δουλέψεις για να γίνει το όραμα πραγματικότητα. Μια παλιά φοιτήτριά μας έγραψε πόση εντύπωση της έκανε, πόση έκπληξη της προκάλεσε όταν μπαίνοντας στο στούντιο σε βρήκε να σφουγγαρίζεις. Σε ρώτησε αν περιλαμβάνεται το σφουγγάρισμα στο συμβόλαιό σου με το Πανεπιστήμιο. Κι εσύ χαμογελώντας της απάντησες πως όχι, αλλά θα το αναδιαπραγματευτείς ώστε να περιληφθεί. Σε αναγνώριση από τους συναδέλφους σου, σε μια πρωθύστερη αναδιαπραγμάτευση του συμβολαίου σου, το στούντιο θα πάρει το όνομά σου.

Δημήτρη, υπήρξες παράδειγμα για όλους μας, με πολλούς τρόπους, ανεπιτήδευτα, χωρίς καν να το επιδιώξεις. Εξακολουθείς να υπάρχεις ανάμεσά μας μέσα από τους φοιτητές σου, μέσα από όσους ακολουθούμε το δρόμο που μας έδειξες. «Ο τελευταίος σου πλους στα "Χωρικά σου ύδατα" θα σε οδηγήσει, το δίχως άλλο, με ασφάλεια και γαλήνη στους κήπους που τόσο αγαπούσες».

Δημήτρη, θα είσαι πάντα στην καρδιά μας.  

Πηγή: www.panteion.gr

Εφυγε ο Δημήτρης Ποταμιάνος

Συντάκτης: ΕΦ.ΣΥΝ.

O ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και συγγραφέας Δημήτρης Ποταμιάνος έφυγε από τη ζωή ανήμερα την Πρωτοχρονιά σε ηλικία 72 ετών. Η κηδεία του έγινε χτες στις 12.00 το μεσημέρι από τον ιερό ναό της Αγίας Αικατερίνης στην Πλάκα.

Είχε γεννηθεί στις 13 Σεπτεμβρίου του 1943. Στο Παρίσι σπούδασε κοινωνικές επιστήμες και ανθρωπολογία και το 1972 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Ιστορίας στο πανεπιστήμιο εκεί. Τα τελευταία 14 χρόνια ζούσε στο αγαπημένο του νησί, την Αίγινα.

Στη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του είχε πλούσια αρθρογραφία και συγγραφικό έργο. Ο κήπος του αλλά και η γαστρονομία ήταν από τις μεγάλες του αγάπες. Για έναν χρόνο (1992-1993) παρουσίαζε στην ΕΡΤ εκπομπή μαγειρικής μαζί με τη Μαλβίνα Κάραλη, είχε εκδώσει μάλιστα τον εικονογραφημένο τόμο «Νόστιμες μέρες – Συνταγές και Ιστορίες».

Για την αξία και τη χρησιμότητα της αλληλεγγύης, όπως σημειώνει η Γεωργία Λινάρδου στο newsbomb.gr, είχε πει χαρακτηριστικά:

«Είμαι πεπεισμένος πως οι μέρες μας είναι, περισσότερο από ποτέ, αλληλέγγυες. Εντελώς ρεαλιστικά εκτιμώ πως, καθώς καταρρέει η παλιά, εικονική πάντα, πραγματικότητα, με τα αιμοχαρή φαντάσματα της πατρίδας, της θρησκείας και δεν συμμαζεύεται, και αναδεικνύεται ένας νέος, προσομοιωτικός κι αυτός, αλλά πολύ πιο φιλήσυχος και αγαπησιάρικος κόσμος, οι μετοχές της αλληλεγγύης θα ανέβουν ακόμα πιο ψηλά. Τελευταίως, ο γιος μου ο Στέφανος, κάθε φορά που παρατηρεί -όπως κι εσείς- τη μικροψυχία και την υποκρισία γύρω του, δεν διστάζει να αναφωνήσει περιπαικτικά, αλλά και μάλλον καλοπροαίρετα:

Αλληλέγγυες μέρες!... Υπάρχουν όμως κι εξαπλώνονται διαρκώς -πώς να το κάνουμε;- τα δίκτυα που διευκολύνουν την πρόσβαση στη γνώση και στις άλλες χαρές της ζωής και συντελούν στην ανάδειξη και εδραίωση -επιτέλους- της "συλλογικής ευφυΐας". Α, και μην περιμένετε ντε και καλά την πλήρη ανιδιοτέλεια. Πάει κόντρα στο χαρισάμενο ένστικτό μας της αυτοσυντήρησης»...

Πηγή: www.efsyn.gr